روزمرگی های یک ذهن خسته

زمان از یه سالی به بعد خیلی سرعتش بیشتر شده 

نمیدونم میفهمید چی میگم یا نه ؟ ولی چشم به هم میزنیم میبینیم چندین سال از یه واقعه ای که تو ذهنمون ثبت شده گذشته

یا خیلیا رو میبینیم که زود پیر شدن و بچه هایی که زود قد کشیدن 

قدیم ترا اینجوری نبود 

خیلی طول میکشید تا یک سال تموم بشه 

من یادمه هنرستان بودم اینقدر طول کشید تا دو سال هنرستان بگذره که نگو 

ولی الان که نگاه میکنم حدود ۸ ساله از خدمت سربازیم گذشته و انگار من همین دیروز از پادگان زدم بیرون 

و توی این ۸ سال هم چیز زیادی انجام ندادم 

در بدترین شرایط از لحاظ روحی و روانی هستم 

چون مادرم را از دست دادم و حس میکنم دنیا روی سرم خراب شده است 

اگر هر کدام از شما این حس را تجربه کردید لطفا کمی با من صحبت کنید تا بلکه بتوانم کمی از این درد را کم کنم 

اینقدر اوضاع حال و فکر به آینده م افتضاح و مزخرف شده که این روزها تنها دلخوشیم مرور کردن خاطرات قدیمه

دیدن خوشگذرونی های قدیم بدون عذاب وجدان و دیدن فیش های رستوران که چند دست غذا و سالاد و نوشابه کلا ۳۰۰ هزار تومان قیمت داشت . 

دیدن دوستام که همه لبخند رو لباشون بود و چهره هاشون شاد بود 

دیدن همه چیزایی که الان برای داشتنشون خیلی باید تلاش کرد و شاید میون همه ی بدبختی های دیگه رمقی واسه رسیدن بهشون نمونه

چقدر خوشحال بودیم ...

هر کسی هر کاری میخاد زنگ میزنه به من 

چیزی رو میخاد از سر خودش باز کنه اولین گزینه ای که بهش فکر میکنه تا کار رو بهش محول کنه منم .

یا مثلا اگه به یکی پول قرض بدم اینقدر پولمو نمیده تا تمام نیاز های زندگیش بر آورده بشه و هیچ چیز دیگه ای نخاد بعد پول مارو بر میگردونه

این از سر مهربونیه منه یا از سر بیشعوریه بقیه ؟

هر چی که هست دیواری کوتاه تر از من پیدا نمیکنن 

دیوار کوتاه بقیه نباش

یاد میاد یکی و خیلی دوست داشتم 

همیشه تو چشماش نگاه میکردم تا انعکاس تصویر خودم و ببینم 

همیشه یه برق خاصی تو چشماش بود 

گذشت و بر حسب یه سری اتفاقات تو زندگی هر دوتامون چند سالی همدیگه رو ندیدیم .

وقتی بعد چند سال مجدد دیدمش انگار دیگه نه من اون منه سابق بودم نه اون دیگه برقی تو نگاهش موج میزد 

جغتمون عوض شده بودیم 

یه چیزی برای همیشه بین ما مُرده بود. 

واسه همین میگم دیر شد 

نذار دیر بشه

روز اولی که دیدمش فکر نمیکردم اینقدر توی ذهنم حک بشه که بعد از گذشت این همه سال از نبودنش هنوز یک موزیک بتونه تموم خاطراتش رو به صورت واضح برام یاد آوری کنه .

غم انگیز ترین خوشحالی ! وقتی معنی این حرفو میفهمی که دلت نیاد عکساشو پاک کنی . 

انگار یه چاقو تو دستت گرفتی که میدونی دستت و میبره ولی دلت نیاد دور بندازیش و از زخم زدن به خودت لذت ببری

من نامرئی ام ، یعنی خودم حس میکنم خیلی وقته دیگه دیده نمیشم

تو خیابون بین آدمها راه میرم ولی حس میکنم اونا متوجه حضور من نمیشن . 

قدیما پیش میومد با مردم چشم تو چشم بشم ولی الان دیگه این اتفاق برام نمیوفته .

خیلی شنیده بودم که بعضی ها آرزو میکنن کاش نامرئی بودن تا هر کاری خواستن بکنن ولی ، دیده نشدن اصلا حس خوبی نداره . پس قبل آرزو کردن خوب فکر کن

واقعا خودمم نمیدونم دارم چیکار میکنم

برای چی دارم تلاش میکنم ؟ 

این اوضاع جوری نیست که بتونم با تلاش توی راه درست به چیزی برسم 

گاهی فکر میکنم هیچ کاری نکنم بهتره

ولی خوب اینجوری هم نمیشه و باید ذهنم و مشغول نگه دارم 

باید الکی بدوام دنبال یه چیزی ، حالا میخاد اون چیز دست یافتنی باشه یا نه ولی من باید تلاشم و بکنم و نا امید نشم

چون یه جورایی حس میکنم نا امیدی دیگه ته خطه . 

سر در گمم

هه 

جالبه . آرزوهام و دیدم که پرواز کردن . شاید وقتی خیلی به من نزدیک شده بودن مثل یک دسته کبوتر که صدای تیر رو شنیدن پر زدن و رفتن 

آرزوی خرید یک موتور که با افزایش ۴ برابری قیمت کاملا دست نیافتنی شد

آرزوی تعویض ماشین که با افزایش قیمت شدید تبدیل به رویا شد . 

آرزوی ازدواج که با جهش طلا و دلار فقط تو خواب بهش میرسم 

آرزوی اینکه دیگه نخوام کانالای خبر و رفرش کنم و دور بمونم از سیاست و هر کوفتی که بهش مربوط میشه . 

آرزوی اینکه دیگه صدای تیر ؛ موشک ؛ جنگنده ؛ آدم نفهم و بلندگو ها رو نشنوم 

و هزار چیز دیگه 

همه شون با هم یهو پر زدن و رفتن  و من خیره به پرواز آرزوهام 

واقعا برام سواله دخترا از پسرای لاشی بیشتر خوششون میاد یا پسرایی که ساده دل و مهربونن

لاشیا اکثرا بزن در رو هستن و بیشتر یک شب طرف و میخان

ولی ساده ها مهربونن و محبت میکنن

اما انگار گزینه اول رو خیلی از دخترا ترجیح میدن 

شما چی فکر میکنی؟