روزمرگی های یک ذهن خسته

امروز هم مثل باقی روزها کلی دنبالش گشتم 

از صبح خروس خون که سنگینی پتو با چشمام همدست شده بود تا بیشتر دراز کش بمونم و کمک آلارم هایی که پشت کله هم کنسلشون میکردم تا ده دقیقه بعد مجدد سر و صدا و قشقرق به پا کنن تا بعد از ظهر خستگی و درموندگی از گشتن تو تموم کوچه پس کوچه های شهر 

بازم امروز کلی دنبالش گشتم 

پس کجاست این خوشبختی ؟؟ نکنه من دارم دور خودم میچرخم ؟

میدونم خیلیای دیگه هم مثل من هستن که هر روزشون شده گشتن و گشتن و گشتن 

برای پیدا کردن یک روز آروم  که آرزوهامون اینقدر دور و مشکلاتمون اینقدر نزدیک نباشن .

شاید جبر جغرافیایی باشه . مثلا اگه توی مختصات جغرافیایی بهتری روی این سیاره بودم خوشبختی رو راحت تر پیدا میکردم 

شاید هم نه 

ولی من هنوز امید دارم و فردا هم با تموم سختی هاش میرم تا پیداش کنم