روزمرگی های یک ذهن خسته

یاد میاد یکی و خیلی دوست داشتم 

همیشه تو چشماش نگاه میکردم تا انعکاس تصویر خودم و ببینم 

همیشه یه برق خاصی تو چشماش بود 

گذشت و بر حسب یه سری اتفاقات تو زندگی هر دوتامون چند سالی همدیگه رو ندیدیم .

وقتی بعد چند سال مجدد دیدمش انگار دیگه نه من اون منه سابق بودم نه اون دیگه برقی تو نگاهش موج میزد 

جغتمون عوض شده بودیم 

یه چیزی برای همیشه بین ما مُرده بود. 

واسه همین میگم دیر شد 

نذار دیر بشه